|
رستاخيز
هنري دوران صفوي كه از (1000 تا
1135 هـ . ق) شاهد ظهور و بروز
استعدادها و توان هنري
ايرانيان در همه شئونات و
عرصه هاي زندگي بوده و
منسوجات اين دوره در پرتو
خلاقيت و همت هنرمندان به اوج
خود رسيده است.
نساجي
و هنر پارچه بافي در اين دوران
از چنان تنوع و تحولي
برخوردار گشته و چنان فراگير
ميشود كه رئيس صنف نساجان در
زمرهي افراد ذي نفوذ و مطرح
دربار صفوي قرار ميگيرد.
تنها در شهر اصفهان، 25 هزار
كارگاه بافندگي فعال وجود
داشته كه توليداتشان به نقاط
دور و نزديك به خصوص اروپا
صادر مي شده است و در دورانهاي
مختلف، همواره موزهها و
مجموعههاي هنري دنيا به
داشتن اين آثار باليدهاند.
در اين دوره انواع پارچههاي
ابريشمي، زري، مخمل، ترمه،
قلمكار و نيز انواع رودوزي در
شهري چون اصفهان سبب گرديد تا
شهرهايي مانند يزد، كاشان،
كرمان، مشهد، رشت، تبريز، قم
و شوشتر اقدام به توليد چنين
دستبافتهاي نمايند گستره
همكاري و تعامل نقاشان و
نساجان در كانون هنري اصفهان
تا حدي بوده كه اكثر منسوجات
نفيس آن دوران توسط هنرمندان
نقاش طراز اول تهيه شده است و
اين همكاري، مديريت اقتصادي
فرهنگي و هنري آن دوره را نيز
تحت تاثير قرار داده است.
بافندگان مشهوري مثل غياث
الدين ، از اساتيد صاحب سبك
زري بافي در اين دوران بوده
اند. از ديگر هنرمندان بنام
اين دوره مي توان از عبدالله،
يحيي، محمد علي، استاد علي
كاشاني و پسران غياث الدين:
آقا محمود، رسول و ... نام برد.
|
